London Calling

Hum, coz mozna rzec o tym filmie jesli jest sie osoba ktora nie specjalnie przepada za filmami z serii zabili go i uciekl? ...Ano, nie owijając w bawełnę, to, ze jest godny polecenia. Z czystym sumieniem i z reka na sercu.

Akcja jest nader gibka. Scenariusz ciekawy, niewymuszony. Oprocz wynurzen przewrażliwionej aktoreczki na temat trudnego bycia bogiem-celebryta, w zasadzie udalo sie uniknac przegadanych pseudointelektualnych dywagacji, tak charakterystycznych dla wielu obrazow rodem z Hollywood.
Glowni bohaterownie "nie znoszacy sprzeciwu" acz błyskotliwi, oczytani i dobrze ułożeni. Nic, tylko uczyc się sztuki konwersacji i dobrych manier. Jeden z nielicznych filmow, gdzie wulgaryzmy nie raza a ich uzycie wydaje sie byc naturalne i uzasadnione. Osoby, które mieszkaly w Londynie z pewnością doznaja rozlicznych flashback’ów i docenia możliwość przypatrzenia sie katom, do których maja sentyment.

Film w zasadzie do konca trzyma w napieciu. W ostatniej chwili, gdy czlowiek juz mysli o opuszczeniu fotela i w miare bezbolesnym przedarciu sie przez dywan walajacego sie popcornu, sosow z nachosow i porozlewanej coli, rezyser funduje niespodziewany zwrot akcji, zaskoczenie ktore zatrzymuje widza w fotelu na dluzsza chwile. I bardzo dobrze, bowiem stwarza to mozliwosc delektowania się wyborna sciezka dzwiekowa przez kilka dodatkowych minut. A trzeba przyznac, ze sciezka dzwiekowa jest po prostu genialna – klasyczny, już prawie zapomniany, brytyjski rock.

Wedlug mnie film z pewnoscia warto zobaczyc.
Polecam!